PATRON NASZEJ SZKOŁY
Władysław Eugeniusz Sikorski
(1881 - 1943) CZŁOWIEK - LEGENDA, SYMBOL POLSKI WALCZĄCEJ

        Wybitny mąż stanu i generał. W latach poprzedzających I wojnę światową i w trakcie jej trwania był aktywnym działaczem ruchu wojskowo-niepodległościowego. W odrodzonej Polsce, w latach dwudziestych sprawował wysokie funkcje wojskowe i państwowe, m. in. szefa sztabu generalnego, premiera i ministra spraw wewnętrznych oraz ministra spraw wojskowych.
Po roku 1926, w wyniku konfliktu z Piłsudskim, Sikorski odsunięty był od czynnego życia politycznego i wojskowego. Po klęsce we wrześniu 1939 roku utworzył we Francji rząd emigracyjny, po kapitulacji Francji działający w Wielkiej Brytanii, w którym pełnił funkcję premiera i Naczelnego Wodza.
Sikorski położył duże zasługi dla sprawy polskiej na arenie międzynarodowej w latach II wojny światowej.
Zaginął w katastrofie lotniczej na Giblartarem, której okoliczności nie są jasne do dziś.

        Władysław Eugeniusz Sikorski urodził się 20 maja 1881 roku w Tuszowie Narodowym koło Mielca. Wywodził się z biednej rodziny inteligenckiej. Wczesne dzieciństwo spędził w Radomyślu nad Sanem oraz w Woli Kotowej, gdzie jego ojciec uczył w szkole.
Po przedwczesnej śmierci ojca w 1885 roku rodzina Sikorskich przeniosła się do wsi Hyżne koło Rzeszowa, tam też w latach 1888-1893 uczęszczał Władysław do szkoły. W wieku dwunastu lat kontynuował naukę w rzeszowskim gimnazjum. W roku 1897 przeniósł się do seminarium nauczycielskiego w Rzeszowie. Tam wyróżniał się bardzo dobrymi wynikami w nauce, wybitną inteligencją, toteż zwrócił na siebie uwagę grona nauczycielskiego, a przede wszystkim dyrektora Juliana Zubczewskiego. Dyrektor ujęty inteligencją oraz dużymi zdolnościami Władysława zaopiekował się nim, przyjął go do swojej najbliższej rodziny, pomagał w zdobyciu matury, otaczał swoją opieką aż do ukończenia studiów politechnicznych we Lwowie w 1908 roku. W domu Zubczewskich stworzono Sikorskiemu znakomite warunki do zdobywania nie tylko wiedzy szkolnej ale także współczesnej i politycznej. "Wyniósł" stamtąd gorący patriotyzm i potrzebę nowej myśli politycznej . 
Równocześnie z nauką w seminarium, kontynuował Władysław przygotowania do egzaminu maturalnego w gimnazjum. Do seminarium uczęszczał do 1899 roku, ale go nie ukończył, ponieważ jego opiekuna przeniesiono służbowo do Lwowa. Tam, zaraz po przyjeździe kontynuował naukę w gimnazjum klasycznym im. Franciszka Józefa I, w roku 1902 zdał maturę z wynikiem bardzo dobrym. 
Bardzo długo wahał się jaki kierunek studiów wybrać, interesowały go studia filozoficzne, rolnicze, w ostatniej chwili wybrał wydział Dróg i Mostów Politechniki Lwowskiej. Z swojej decyzji był zadowolony. Dzięki niepospolitemu talentowi i ciągłej pracy nad sobą wybił się na czoło młodzieży akademickiej, włączył się również w wir życia politycznego, chociaż wcześniej zarzekał się przed udziałem w politycznym życiu.
Władysław Sikorski sądził, że koniecznie jest pogłębienie nurtu życia politycznego młodzieży, przygotowanie do czynnej walki o niepodległość. Uważał "że Polska wtedy powstanie, kiedy nabędzie przekonania, że bez wszelkiej obędzie się pomocy".
Współpracował z czasopismem "Odrodzenie", współorganizował tajne koła wojskowe, które miały przygotować kadry przyszłego ruchu zbrojnego.
Tak intensywna działalność polityczna w okresie studenckim przerwała służba wojskowa, którą odbył na przełomie 1904/1905 pułku piechoty Obrony Krajowej w pobliżu Wiednia. Początkowo służbę wojskową traktował bardzo niechętnie, uważał za stratę czasu, ale po kilku miesiącach zmienił zdanie stwierdzając, że wojskowość odpowiadałaby mu bardziej. W 1906 roku odbył ćwiczenia rezerwy i otrzymał podporucznika rezerwy piechoty, a na odbyciu drugich ćwiczeń w 1913 roku - stopień porucznika.
W lipcu 1905 roku Sikorski wrócił do Lwowa i podjął w środowisku młodzieży lwowskiej, pełnił funkcję prezesa Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Lwowskiej.
Wiosna 1908 roku odbył się w Zurychu Zjazd Związku Postępowej Młodzieży Polskiej z zagranica. Wziął w niej udział jako przedstawiciel młodzieży Politechniki Lwowskiej. Wówczas to poparł projekt utworzenia nowej organizacji wojskowej, niezależnej od jakiejkolwiek partii politycznej. Projekt był podwaliną do utworzenia Związku Walki Czynnej, po jego zorganizowaniu przekazano kierownictwo Piłsudskiemu.
W 1909 roku ożenił się z Heleną Zubczewską, przybrana córka swego opiekuna. Przejściowo mieszkali Sikorscy w Leżajsku, Nisku.
Kierownictwo ZWC w 1910 roku postanowił nadać jawną formę Związku (pracom szkoleniowym). Sikorski był głównym wykonawcą na terenie Galicji Wschodniej postanowień ZWC o powołaniu Związku Strzeleckiego (organizacja paramilitarna). W grudniu 1910 roku we Lwowie został zalegalizowany ZS, jego prezesem został Władysław Sikorski. 
Równolegle z pracami ZWC i ZS Sikorski brał udział w pracach Polskiego Stronnictwa Postępowego, był jednym z głównych filarów. Opublikował wiele artykułów, które głosiły postulaty demokratyzacji prawa wyborczego, rozdzielenia kościoła od państwa itp.
W okresie tym umacnia się znajomość Sikorskiego i Piłsudskiego.
W sierpniu 1914 roku Sikorski zgłasza projekt sformowania Legionów Polskich. We wrześniu tego roku zostaje dowódcą 4 pułku piechoty, w ten sposób spełniło się jego największe życzenie, gdyż pragnął dostać się do służby liniowej.
W 1915 roku Sikorski, na ziemiach zajętych przez Austrię Królestwa Kongresowego, prowadzi ochotniczą rekrutację do tworzonych oddziałów polskich.
W czasie tym rodzą się ostre spory między Piłsudskim a Sikorskim o sposób dochodzenia do niepodległości.
Wiosną 1917 roku ukazał się amerykański program pokojowy (I4 też Wilsona), który zmienił radykalnie sytuację polityczną Polski. 
Po aresztowaniu Piłsudskiego w lipcu 1918 roku, Sikorski staje się jednym z najważniejszych przywódców nowotworzonej armii polskiej. W kwietniu 1918 roku Sikorski wraca do Lwowa, gdzie zostaje odsunięty od głównego nurtu spraw państwowych przez oskarżenie go o współpracę z zaborcami państw centralnych (Prusy, Austria).
W nowo formowanych oddziałach polskich na wschodzie, w 1919 roku obejmuje stanowisko kwatermistrza i bierze czynny udział w walkach z Ukraińcami o Lwów.
W czasie wojny polsko - rosyjskiej szczególnie wyróżnił się w walkach o Brześć, za co 1 kwietnia 1920 roku został mianowany generałem podporucznikiem (odpowiednik stopnia generała brygady).
W czasie tej wojny na krótko zapanowały dobre stosunki Sikorskiego i Piłsudskiego, który doceniał jego talent dowódcy i w tej dziedzinie ufał mu.
W grudniu 1922 roku Władysław Sikorski zostaje premierem RP i ministrem spraw wewnętrznych. W maju następnego roku zostaje jednak jego rząd obalony przez zmianę układu stronnictw i partii w Sejmie. Odsunięty od stanowisk państwowych wyjeżdża na kilkumiesięczny urlop do Francji. W listopadzie 1923 roku obejmuje funkcję Generalnego Inspektora Piechoty.
W 1924 roku obejmuje stanowisko Ministra Spraw Wojskowych w rządzie Władysława Grabowskiego. W tym roku Piłsudski podjął decyzję o eliminacji z życia politycznego Władysława Sikorskiego. Po upadku gabinetu Grabowskiego w 1925 roku i po zamachu majowym w roku 1926 zostaje Sikorski zwolniony ze wszystkich stanowisk i jest oficerem służby czynnej bez żadnego przydziału. 
Do wybuchu II wojny światowej zajmuje się pisaniem wspomnień, prac z dziedziny wojskowości i nauk politycznych.
W nocy 17/18 września 1939 roku, po bezskutecznych próbach otrzymania jakiegokolwiek dowództwa przekracza granicę z Rumunią. 22 września 1939 roku wyjeżdża do Francji, gdzie 28 września Rada Ambasadorów RP powierza mu dowództwo nad formującym się we Francji wojskiem polskim.
Nowy prezydent RP Raczkiewicz 30 września mianuje generała Sikorskiego premierem utworzonego na emigracji rządu, powierza mu też funkcję ministra spraw wojskowych.
Sikorski rozbudowuje armię polską we Francji, organizuje szkolenia i ćwiczenia.
W 1940 roku na jego wniosek tworzy się Rada Narodowa RP - miniaturowy Sejm Polski na emigracji.
W czerwcu 1940 roku stało się jasne, że armia francuska przestała się liczyć jako czynnik bojowy. Armia polska licząca 80 tys. żołnierzy jako jedyna siła militarna wycofuje się w porządku i bez paniki, krwawo walcząc z przeważającymi siłami niemieckimi.18 czerwca 1940 roku Sikorski opuszcza Francję zajmowaną sukcesywnie przez armię niemiecką i organizuje przerzut armii polskiej do Anglii. Wraca 20 czerwca potajemnie aby bezpośrednio dowodzić ewakuacją. Po powrocie do Anglii zaczyna od nowa organizować władze i armię polską na emigracji. Szczególną uwagę zwracana nowo tworzące się dywizjony lotnictwa polskiego, które wykazują się bezprzykładnym męstwem i walecznością w Bitwie o Anglię.
Po napaści Niemiec na Rosję w czerwcu 1941 roku doprowadza Sikorski do porozumienia ze Stalinem w celu uratowania setek tysięcy internowanych tam żołnierzy i oficerów.
Tworzy się nowa armia polska pod dowództwem generała Andersa, która ratuje od śmierci głodowej i zesłania tysiące Polaków. Nie zaniedbuje też Sikorski kontaktów z okupowanym krajem. Wysyłani są do niego specjalni emisariusze i kurierzy, organizowane są zrzuty dla Związku Walki Zbrojnej, który później zostaje przekształcony w Armię Krajową.
W październiku 1940 roku Sikorski składa wizytę w Moskwie, gdzie się z Mołotowem i Stalinem; przedstawia im koncepcję wycofania armii polskiej z Iranu.
Po powrocie do Anglii udaje się do USA, gdzie rozmawia z Roosveltem o pomocy amerykańskiej w sprawie polskich granic po wojnie. Uzyskuje też znaczną pożyczkę pieniężną na pokrycie potrzeb wojskowego i politycznego podziemia w Polsce.
W 1943 roku następuje znaczne pogorszenie stosunków pomiędzy polskim rządem i ZSRR.
Po odkryciu i ujawnieniu przez Niemców w kwietniu 1943 roku masowych grobów oficerów polskich zamordowanych przez Rosjan Sikorski występuje do ambasady radzieckiej z żądaniem wyjaśnień, a do Czerwonego Krzyża o zbadanie sprawy. Jest to pretekstem do zerwania stosunków dyplomatycznych przez ZSRR.
W maju 1943 roku Sikorski postanowił udać się z inspekcją wojska polskiego na Środkowym Wschodzie. 25 maja startuje z Londynu na pokładzie bombowca brytyjskiego. Po odbytej inspekcji (w Iranie i Egipcie) 3 lipca odlatuje z Kairu do Giblartaru.
Dnia 4 lipca, po postoju w Giblartarze o godzinie 23.07 bombowiec, na pokładzie którego znajduje się generał Władysław Sikorski wraz z towarzyszącymi mu osobami, wykołował na pas startowy i wzbił się w powietrze. Po prawidłowym starcie, samolot wyszedł do poziomu około 300 stóp już nad morzem, po czym zaczął nagle ześlizgiwać się w dół, następnie uderzył w wodę w odległości 550m od brzegu skały Giblartaru. Uratował się tylko ciężko ranny pilot. 
Do dzisiaj nie ustalono, czy był to wypadek, czy morderczy zamach. 
Polska straciła Naczelnego Wodza i Szefa Rządu Polskiego na emigracji.
Był on w dramatycznych latach wojny symbolem ducha oporu i niezłomnej walki narodu polskiego.
Za jego sprawą Polska zachowała ciągłość państwowości i uczestniczyła jako państwo suwerenne w kształtowaniu polityki koalicji antyfaszystowskiej.
Należał do nielicznych, którzy z klęski wrześniowej wyciągnęli konstruktywne wnioski co do sprawy przyszłego kształtu Polski.

OPRACOWANIE TEKSTU - ALINA WOŁOSZYN

powrót

powrót

Edward Wołoszyn

Początki Zespołu Szkół im. gen. Władysława Sikorskiego w Rudniku
 

Źródłami wiedzy o szkolnictwie przed pierwszą wojną światową są corocznie wydawane Szematyzmy Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim, Dzienniki Urzędowe c.k. Rady Szkolnej Krajowej w Galicji i Dzienniki Ustaw i Rozporządzeń Krajowych dla Królestwa Galicji i Lodomerii wraz z Wielkim Księstwem Krakowskim. Materiały archiwalne są rozrzucone po trzech archiwach państwowych: w Przemyślu, Rzeszowie i Kielcach (oddział w Sandomierzu). W literaturze dotyczącej historii Rudnika wspominano bardzo różne daty założenia Seminarium (rozrzut dat od 1906 do 1912).

W dzieje miasta Rudnik nad Sanem wpisana jest historia naszej szkoły. Budynek, w którym znajduje się obecnie Zespół Szkół, został wzniesiony w roku 1908. Zespół Szkół to najstarsza szkoła średnia w powiecie niżańskim, a jedna z najstarszych w Polsce południowo-wschodniej kształcąca w różnych zawodach i istniejąca nieprzerwanie do dzisiaj w jednym budynku szkolnym.

Szkoła (jako państwowa) istnieje od 1908. Minister Wyznań i Oświaty „reskryptem z dnia 21 października 1908 (l. 38.368) zezwolił na otwarcie państwowego seminarium nauczycielskiego męskiego w mieście Rudniku w okręgu niskim, z językiem wykładowym polskim, począwszy od bieżącego roku szkolnego.” [Dziennik Urzędowy c.k. Rady Szkolnej Krajowej w Galicyi, rocznik 1908, s. 444] Szkoła zaczęła działalność wcześniej – 30 lutego 1908 r. otwarto uroczyście Męskie Seminarium nauczycielskie w Rudniku [Archiwa Rady Szkolnej Okręgowej w Nisku]. Z powodu niewykończenia budynku szkoły umieszczono ją tymczasowo w starej plebani.

Równolegle działała Szkoła Zawodowa Dokształcająca (która w latach międzywojennych przyjęła imię Tadeusza Kościuszki). Uczyła takich zawodów jak bednarz, stolarz, koszykarz. Później wprowadzono zawody metalowe. Dla porównania - Liceum w Nisku istnieje od 1912 roku – o Stalowej Woli nie wspominając (miasto jeszcze nie istniało).

Starania o utworzenie szkoły podjęto kilka lat wcześniej. W 1907 roku hrabia Tarnowski przekazał 4 ha ziemi na rzecz seminarium. Po wielu zabiegach udało się uzyskać zezwolenie w Sejmie Lwowskim na utworzenie szkoły. Podjęto też starania co do założenia szkoły zawodowej. Rudnik według Kompletnego Skorowidzu miejscowości w Galicji i Bukowinie z 1909 roku liczył 3366 mieszkańców, właścicielem obszaru dworskiego była Róża hrabina Tarnowska. W mieście istniała 5 klasowa szkoła podstawowa.

Seminariów w Galicji było 13. Podzielone były na dwie kategorie (na mocy Rozporządzenia Rady Szkolnej Krajowej z 30 lipca 1909 r.) Dla jednej ustalono  plan naukowy o kierunku językowo-rysunkowym - w seminariach w Krakowie, Tarnowie, Rzeszowie, Lwowie, Stanisławowie i Tarnopolu. Natomiast dla drugich plan naukowy o kierunku przyrodniczo-gospodarskim - w Kętach, Starym Sączu, Krośnie, Sokalu, Samborze, Rudniku i Zaleszczykach.

Kierownikiem prowadzącym, a później pierwszym dyrektorem, został Wiktor Doleżan, przeniesiony z c.k. Seminarium Nauczycielskiego Męskiego z Tarnowa. „Pan Kierownik c.k. Ministerstwa Wyznań i Oświaty poruczył Wiktorowi Doleżanowi, nauczycielowi głównemu c.k. seminarium nauczycielskiego męskiego w Tarnowie, kierownictwo c.k seminarium nauczycielskiego męskiego w Rudniku.” [Dz. U. C.k. Rady Szkolnej, 1909, s. 39] Oprócz kierownika, który był nauczycielem głównym, w szkole uczyli Teofil Nieger, Władysław Cichocki, Józef Prokop, Jan Hrehorowicz, Karol Zimmermann. W roku szkolnym 1908/1909 zapisało się na kurs przygotowawczy 53, a do klasy pierwszej 52 uczniów.

Od 1912 roku dyrektorem był Józef Zagrodzki. W seminarium uczyli wtedy ks. Józef Jałowy, Józef Godzień, Alojzy Komperda, Józef Prokop, Stefan Trznadel, Stefan Novak, Mikołaj Sitnicki, Adam Czerban (nauczyciel muzyki), Karol Zimmerman i Franciszek Hernich (dr, docent stomatologii i higieny).

Od 1916 roku dyrektorem szkoły zostaje Leonard Lasocki. Następni dyrektorzy to: Mieczysław Czajkowski 1932-1935, inż. Eugeniusz Sanojca 01.02.1935 do 1939 r., Józef Sozański p.o. 1939 r. do 1946 r., inż. Eugeniusz Sanojca (po powrocie z niewoli) 01.02.1946 r. do 1961 r., inż. Czesław Boryczko 1961 do 31.08.1974 r., mgr Lechosław Kowalewski 1974-1975, mgr inż. Marian Domański 1975-1976, inż. Henryk Sudoł 1976-1978, mgr Ignacy Wojnarowski (Zespół Szkół z LO) 1978-1981, mgr inż. Henryk Sudoł (po rozwiązaniu Zespołu Szkół po raz drugi) 1978-1984 i mgr Janusz Borski od 01.09.1984 r. do 31. 08. 2006 r.

W budynku szkolnym ulokowano Seminarium Nauczycielskie Męskie, a obok niego prywatne Seminarium Żeńskie. W 1932 r. została przeniesiona do Rudnika ze Lwowa Zawodowa Szkoła Koszykarska. Od 1935 r. istniała Państwowa Szkoła Przemysłu Drzewnego, przed samą wojną Państwowa Szkoła Stolarska. Podczas okupacji w Rudniku pracowały Państwowe Szkoły Rzemieślnicze. Po wojnie zmieniały się nazwy szkół, ale cały czas dominowały w nich kierunki mechaniczne i drzewne.

Pierwsza matura w szkole odbyła się w 1912 roku. Przystąpiło do niej 22 uczniów. Zdało 18, było 4 poprawki. Ostatecznie wszyscy zostali uznani za dojrzałych. [Dz. U. c.k. Rady Szkolnej, rocznik 1912, s. 408] W szkole w klasie I był 33 uczniów, w drugiej 32, w trzeciej 32, a w czwartej 22. Miejmy nadzieję, że podobne będą wyniki nowej matury w technikum.

W szkole zachowało się wiele pamiątek, najciekawsze z nich to sztandar seminarium z 1925 roku (z gwoździami wielu osobistości, np. Ministra Wojny gen. Władysława Sikorskiego – patron szkoły od 1990 r., czy gen. Józefa Hellera), sztandar szkoły z 1939 (ówczesnych Państwowych Szkół Rzemieślniczych) i tablica pamiątkowa z 1925 roku upamiętniająca uczniów poległych w walkach o niepodległość Polski. Wielu z nich poniosło śmierć w wojnie polsko-sowieckiej w 1920 roku (w decydującym momencie bitwy warszawskiej). Bardzo bogate jest archiwum szkoły. Można tam znaleźć listy uczniów i dzienniki od początku jej istnienia. Odpisy dyplomów zawodowych, aktów urodzenia (nawet z początków wieku XX) czy dokumentację pedagogiczną. Do najciekawszych na przykład należą dzienniki lekcyjne z czasów II wojny światowej.

 Z wielu setek wzmianek w dokumentach archiwalnych wyłania się niezwykle złożona i bogata historia szkoły. Opisana zostanie ona dokładnie w powstającej monografii – z okazji zbliżającej się rocznicy.

                                               Opracował Edward Wołoszyn

powrót
 

Rodzice w szkole – w Zespole Szkół w Rudniku nad Sanem

Poprawny rozwój i nauka młodzieży w szkole są możliwe wtedy, gdy współpracują ze sobą środowiska, w których młodzi ludzie żyją i uczą się. Dlatego nauczyciele muszą uczestniczyć także w procesie wychowania, a rodzice – w procesie nauczania. Bardzo ważne są relacje partnerskie między nimi, bo tylko wtedy zaistnieje model komunikacji – najbardziej pożądana forma relacji w szkole. Stwarza on możliwość kontaktu każdego z każdym oraz razem rodziców i nauczycieli dla formułowania, uzgadniania i osiągania celów oraz rozwiązywania problemów. Zarówno rodzice, jak i nauczyciele wspierają się, wymieniają myśli i doświadczenia, a to sprawia, że szkoła staje się miejscem spotkania. Powstaje atmosfera, w której osoby kontaktujące się mówią o swoich potrzebach i oczekiwaniach, ale też uczą się słuchać tego, co jest ważne dla innych. Tylko taka współpraca przynosi wymierne efekty, a młody człowiek otrzymuje jednoznaczne informacje, co sprzyja rozwojowi i dobru innych, a co jest zagrożeniem.

W Zespole Szkół staramy się, aby dom i szkoła stanowiły dwa najważniejsze autorytety. Aby nasza młodzież nie była zdana tylko na niekontrolowany i często zgubny wpływ rówieśników, telewizji, czasopism i reklam. Bardzo ważną rolę pełni Rada Rodziców. W ciągu ostatnich lat przewodniczyli jej ludzie, troszczący się nie tylko o swoje dzieci, ale i o przyszłość szkoły. Byli to panowie: Tadeusz Małek, Tadeusz Reichert i Wiktor Wójcik. Służyli szkole radą i pomocą, zachęcali innych rodziców do współpracy. Przekonywali ich, że mogą zrobić więcej dla własnych dzieci, niż tylko pilnować ich na studniówkach, czy opiekować się nimi na wycieczce szkolnej. To dzięki nim szkoła pozyskiwała sponsorów oraz pomoc przy remontach i zakupach pomocy naukowych.

Szkoła stara się być „przeźroczysta” – pokazuje rodzicom swoje osiągnięcia przy okazji świąt szkolnych i na wywiadówkach, ale także mówimy o brakach, zachęcamy do współpracy. Na spotkaniach z rodzicami wychowawcy zapoznają ich ze statutem szkoły, programami: nauczania, wychowawczym i profilaktycznym. Zachęcają do dyskusji, pytają ich o opinie i sugestie. Przy pomocy ankiet, sondaży i wywiadów zapoznają się z oczekiwaniami rodziców i opiniami o szkole.

Ważnym miejscem w szkole jest pokój wychowawców. Tam spotykają się oni z rodzicami indywidualnie. Wspólnie z młodzieżą rozwiązują te najtrudniejsze problemy, motywują młodych ludzi do nauki. Zdają sobie sprawę, że rodzice niekiedy boją się wyrażać głośno swoje opinie i upominać się o sprawy własnych dzieci. Paraliżuje ich lęk, że może się to nie spodobać nauczycielowi i zaszkodzić ich dziecku. Co gorsza przekazują swój strach uczniom, co źle wpływa na relacje między nimi i nauczycielami. Wychowawcy dementują te opinie, zachęcają do wspólnego tworzenia „szkoły otwartej”. Gdy rodzice dzwonią, aby usprawiedliwić nieobecność dziecka na zajęciach, rozmawiają także o ich dzieciach, dzięki czemu poznają swoich wychowanków lepiej.

Pozyskiwanie rodziców przez wychowawców klas i dyrektora przynosi pozytywny skutek, zwłaszcza w pracy z młodzieżą trudną. Jeżeli udaje się przekonać rodziców do współpracy i dialogu, najczęściej dochodzi do rozwiązania nawet bardzo trudnych problemów.

Czas poświęcony szkole przez rodziców i ich praca na rzecz szkoły są zauważane i doceniane przez Dyrektora szkoły. Podziękowanie za jej wkład wyraża on z okazji uroczystości szkolnych, na wywiadówkach oraz podczas bezpośrednich rozmów z aktywnymi rodzicami, których nazwiska zapisywane są także w kronice szkoły. Uświadamia im i całej społeczności szkolnej, że pracując dla szkoły, pracują dla własnych dzieci.

                                                                                          Opracowanie tekstu - Mieczysława Matkiewicz

powrót

OCENA  ZAANGAŻOWANIA   MŁODZIEŻY  SZKOLNEJ

W DZIAŁALNOŚĆ  SPORTOWĄ

W  ZESPOLE  SZKÓŁ

W  RUDNIKU NAD SANEM

         Młodzież szkolna, uczęszczająca do Zespołu Szkół w Rudniku nad Sanem, bierze udział w różnych formach aktywności ruchowej. Są to imprezy sportowe organizowane przez Szkolny Związek Sportowy, jak również działalność zainicjowana przez nauczycieli wychowania fizycznego, pracujących w w/w szkole.

Zgodnie z Kalendarzem Imprez Sportowych, opracowanym przez Szkolny Związek Sportowy, młodzież naszej szkoły uczestniczy w zawodach na szczeblu powiatowym, rejonowym i wojewódzkim.

Są to :

• Indywidualne biegi przełajowe,

• Piłka ręczna,

• Piłka siatkowa ,

• Piłka koszykowa,

• Szachy,

• Tenis stołowy,

• Biegi sztafetowe.

Zaangażowanie młodzieży w różne dyscypliny sportowe jest duże, o czym świadczy udział uczniów w zawodach każdego szczebla / powiatowych, rejonowych i wojewódzkich w biegach indywidualnych, sztafetowych, szachach, tenisie stołowym /.

Uczniowie, którzy reprezentują szkołę w zawodach są przygotowywani do nich  podczas pozalekcyjnych zajęć sportowo - rekreacyjnych, prowadzonych nieodpłatnie przez nauczycieli wychowania fizycznego. Liczba uczestników zajęć uzależniona jest od dyscypliny, w  której mają startować uczniowie /od 5 – 25 uczniów/. „Kadra sportowa” szkoły stanowi 20 %  ogólnej liczby uczniów w szkole.

Działalność sportowa naszej młodzieży nie ogranicza się jedynie do rozgrywek proponowanych przez Szkolny Związek Sportowy. Corocznie młodzież Zespołu Szkół  /20 uczniów/ bierze udział w Memoriale im. Bronisława Gancarza, organizowanym przez  MOSiR w Rudniku nad Sanem, zajmując czołowe miejsca. W grudniu każdego roku uczniowie uczestniczą w Mikołajkowym Turnieju Skoku Wzwyż, organizowanym przez MKS „Wiklinki” / 6 uczniów/.

Nauczyciele wychowania fizycznego z Zespołu Szkół w Rudniku nad Sanem są pomysłodawcami i organizatorami Powiatowego Turnieju  Halowej Piłki Nożnej. Corocznie w rozgrywki zaangażowanych jest 18 uczniów – stanowiących reprezentację szkoły oraz pełniących role sędziów i pomocników.

Grupa uczniów  / 20 osób / jest zainteresowana podnoszeniem swoich umiejętności w piłce siatkowej. Biorą oni udział w nieodpłatnych zajęciach z piłki siatkowej, a także uczestniczą w rozgrywkach Rudnickiej Amatorskiej Ligi Piłki Siatkowej oraz startują w Turnieju o Puchar Starosty Niżańskiego.

W naszej szkole prowadzone są również międzyklasowe rozgrywki w piłce siatkowej, piłce koszykowej, halowej piłce nożnej, tenisie stołowym. W zawodach tych uczestniczy każda klasa, a liczba bezpośrednio zaangażowanych w rozgrywki jest uzależniona jest od dyscypliny /uczestniczy około 60 % wszystkich uczniów szkoły/.

Powołany został również zespół redakcyjny / 6 osób /, odpowiedzialny za prowadzenie szkolnej gazetki o tematyce sportowej, na której znajdują się informacje o wydarzeniach sportowych w kraju, a także wyniki rywalizacji klasowej.

 W Zespole Szkół w Rudniku na Sanem młodzież chętnie uczestniczy we wszelkich formach aktywności ruchowej – zarówno sportowej rywalizacji, jak również w rekreacji i turystyce / około 70 % /.

Zatrważający jest jednak fakt, iż wzrasta liczba uczniów ze zwolnieniami lekarskimi, jak również ilość uczniów z wadami postawy /około 30 %  ma wadę postawy/.

Na przestrzeni kilkunastu lat mojej pracy na stanowisku nauczyciela wychowania fizycznego i trenera piłki nożnej w różnych klubach  mogę stwierdzić, że:

·        Z roku na rok maleje zainteresowanie zajęciami pozalekcyjnymi o charakterze sportowym,

·        Uczniowie przejawiają coraz mniej chęci do reprezentowania szkoły  na zawodach sportowych,

·        Zauważalnie słabnie sprawność fizyczna młodzieży,

·        Wzrasta liczba zwolnień lekarskich z wychowania fizycznego /w 20 % przypadków zwolnienie spowodowane jest lenistwem ruchowym ucznia /,

·        Około 30 % uczniów naszej szkoły  ma wady postawy, co jest następstwem braku zajęć z gimnastyki korekcyjno – kompensacyjnej w szkole podstawowej i gimnazjum.

                                                                                   Opracował  mgr Sławomir Zając

Liudmyla Provoziuk

PREZENTAZJA

Present Simple Tense   (kliknij na ikonę aby obejrzeć)

RUDNIK NAD SANEM 2009

   I.      Wstęp

II.     Zasady używania czasu gramatycznego Present Simple

III.   Ćwiczenia

Wstęp

English is Easy – to nie chwyt marketingowy, to prawda J!!!

Sprawdź to sam – zapoznaj się z zasadami używania czasu gramatycznego Present Simple i przećwicz je, wykonując zadania.

Powodzenia!!!